17 dingen die ik wil doen voor ik 18 word

27 april 2015

Hoi amigo's! Na een goeie twee weken rust (uh, halve rust met schoolwerk enzo) ben ik er weer. Ik zit vol met ideeën en kan niet wachten om ze allemaal gezellig uit te werken! Ook is het Polen verslagje onderweg en ben ik echt zo benieuwd wat jullie er van vinden! Ik word steeds opnieuw excited wanneer ik de foto's zie, haha! En voor ik die aan jullie laat zien wil ik nog even een klein lijstje delen. 

2 Weken geleden ben ik 17 jaar geworden en heb het superleuk gehad. Ik heb enorm veel lieve berichtjes gekregen van mijn vrienden, familie en natuurlijk van alle lieve lezers! Bedankt allemaal! Daarnaast ben ik nog even gaan shoppen met mijn kleine broer en kon mijn dag niet stuk. Uh, ja, er staat dus ook nog een shoplogje te wachten voor jullie, HOERA! 17 Jaar worden was eigenlijk niet zo heel speciaal. Het was een gewoon dagje waar ik lekker alles mocht doen wat ik wou, zonder dat er raar naar me werd gekeken. Super gezellig dus! En daarom heb ik een lijstje gemaakt met 17 dingen (snap je hem? haha), die ik absoluut wil doen voor ik 18 word. 
Dus hier komt ie: 

Hieperdepiep hoeraaa

14 april 2015

Wauw, wauw, wauw en wauw. Ik ben nog geen 2 dagen terug van Polen en word al overstroomd met alle lieve verjaardagsberichtjes. Ik ben een klein beetje sprakeloos van alles geworden. De week in Polen hebben we zoveel over ons heen gekregen en werden we van hier tot daar geschud. En doordat we ook weinig tijd kregen om alles rustig te verwerken, komt het besef allemaal nu een klein beetje. Uh, een klein beetje veel. Werken voor mensen die het echt nodig hebben in een vreemd land, dat doet wat met je. Ik kan echt zeggen dat het me helemaal veranderd heeft.

Maar nu even genoeg over Polen, want binnenkort ga ik al genoeg spammen met foto's en verhalen, be prepared, haha! Vandaag is dus mijn verjaardag jongens! Ik mag vandaag 17 kaarsjes uitblazen op mijn pizza (Ja pizza, een taart is té gewoon, haha). Ik ga van vandaag een gezellige dag maken met mijn lieve ouders, mijn kleine, lieve broer en al mijn vrienden en familie die af en toe eens bellen of een berichtje sturen. Gezellig toch? Vandaag worden er ook geen cadeautjes geopend, want die krijg ik allemaal wanneer de hele familie samen is. Joepie!

Tot hier mijn spontaan verjaardagsartikel, en nu maar even genieten van het goede weer en al mijn liefhebbende mensen rondom mij. Ik wens jullie dan ook een hele fijne 14 april toe en geniet nog allemaal van jullie vakantie. Ciao amigo's!

Oh, even nog een klein applausje voor mijn o zo mooie bewerkte foto, haha! Zie je de sterretjes subtiel op de achtergrond? Dit is gewoon meesterwerk, hihi. 

Een prachtig gast-artikel van die lieve Britt

11 april 2015

Zoals beloofd is er vandaag voor jullie een gast-artikel. Ik vind hem prachtig en hopelijk jullie ook. Ik wil die lieve Britt nog eens bedanken voor de tijd die ze maakte en voor het schrijven en verwoorden van creativiteit in dit artikel! Bedankt Britt!

Iedereen bezit over een bepaald talent waarbij zijn hart een sprongetje de hoogte in maakt bij het denken eraan. Ik geloof er trouw in dat iedereen over zoiets bezit. Die bepaalde kijk dat mensen geven op iets simpels, kan zich ontplooien tot een meesterwerk. Een nieuwe Picasso. Iedereen is creatief. Iedereen heeft iets in zich wat zich kan uiten tot een creatie die niemand hun na kan doen. Ik geloof niet in mensen zonder talent, want dat is als Britt die zonder haar spiegelreflex kan. Dat bestaat niet. Ondenkbaar.

Ik zie het brein van Lobke als één grote speeltuin. Waar kleuren zich vermenigvuldigen in de meeste pakkende combinatie's. Kleurpotloden zijn vertrouwd en vormen een vast deel van haar lichaam die ervoor zorgen om haar manier van denken vast te leggen op papier. Haar eigen creatie's die typisch Lobke zijn. Simpele verf spetters worden een kunstwerk op een wit blad. Althans, zo zie ik het. Wat mij betreft is er een speciaal mechanisme in haar hoofd. Een wieltje in een heus draaiwerk dat bij mij ontbreekt. Het wieltje dat de verbinding is tot creativiteit en van elk simpel iets een kunstwerk maakt. Dat bezit ik niet.

Het is niet altijd rozengeur en maneschijn, want er zijn genoeg mensen die zich zullen herkennen in momenten dat een simpele ananas niks weg heeft van een ananas. Er op papier enkel een cirkel staat met uitsteeksels, die er maar levenloos uitziet. Nier zoals de meesterlijke ananas die je in gedachten had te creëren. Het is het idee dat telt. De poging tot een omzetting van emotie's naar kunst op papier.

Ik zie mezelf meer als een toeschouwer van al die hersenspinsels. Ik geniet van al dat moois dat vloeit uit mensen hun handen of gedachten. Dat geeft mij het sprongetje van blijdschap. Want ookal bezit ik niet over het snuifje elfenstof dat het hele creatieve gebeuren in gang zet. Het wordt wel geprikkeld. Er zal altijd wel een persoon moeten zijn die simpele doodles, foto's, zinnen de hoogte in prijst. Want elke tekening heeft een verhaal. Er zijn personen nodig om dat verhaal te kunnen zien, al dan niet op een geheel andere manier dan de kunstenaar in kwestie als verwachting had.

En dat, daar is ook voor een deel creativiteit nodig. Maar dat wordt soms vergeten.

Ik ga 1 week naar Polen

6 april 2015

Hé lieve lezers. Wanneer jullie dit lezen, zit ik in een busje met andere schoolvriendjes, op weg naar Polen. Hoe gaaf is dit? We blijven daar voor 1 week en gaan verschillende dagen 'werken'. We gaan vrijwilligerswerk doen in een centrum waar gehandicapten verblijven. Daarnaast gaan we ook een paar steden bezoeken en nemen we een kijkje in het grote Auswitch concentratiekamp. Ik heb er zo veel zin, dat ik gewoon ben vergeten om een artikel in te plannen op woensdag. Oeps..

Maar voor vrijdag heb ik een gast-artikel klaar staan voor jullie. Ik ben hier zo enthousiast over en kan jullie wel al verklappen wie het heeft geschreven. Britt kwam mij te hulp en schreef dit mooie artikel! Over wat het gaat, is nog een klein geheimpje, hihi.

Nu ik alles even heb gezegd wat ik wou zeggen, zeg ik vaarwel. Ik zie jullie terug binnen een week! En hou jullie maar klaar voor de komende weken erna, want ik ga no shame spammen met de foto's die ik maakte in Polen. Doei!

Ik vind opnieuw de perfecte jeans

3 april 2015

Hé meiden. Ja hoor, ik ben (again) naar de tweedehandswinkel gegaan. Uh, een tijdje geleden toch. Ik kon het niet laten aangezien het thema 'Retro' was. Met veel verwachtingen ging ik enthousiast naar binnen. Jammer genoeg heeft de kleding mij toch een klein beetje teleurgesteld. Ach, wat had ik moeten denken?  Dat zo'n prachtig retro jurkje maar voor 3 eurotjes in de rekken bleven hangen. Ha, nee hoor. Maar ondanks dat, heb ik toch wel enkele prachtige exemplaren gezien. Maar daar bleef het dan ook bij, jammer genoeg.

En toch gaf ik niet op. Ik bekeek alle rekken rustig tot ik weer stuitte op een soort mom-jeans. Deze keer is hij donkerder, iets groter (Lees: hij was eigenlijk 1 of 2 maten te groot, maar ik vond hem zo mooi dat ik hem niet kon laten hangen), en iets langer waardoor ik de onderkant heel cool kan omrollen. Ben ik dan ook nog eens in de mode met mijn opgerolde pijpen, haha. Ik heb hem nog maar 1 keer gedragen en ben er al zo enthousiast over. Hij zit gemakkelijk, is lekker warm en ik kan hem zo gemakkelijk combineren met alle andere 'oude-tweedehands-stuff' die ik al heb, hoera!

Ik denk, dat ik vandaag (voor jullie woensdag), nog maar eens een keertje langs ga. Gewoon, nog even voor ik op reis vertrek. Want vanaf maandag, 6 april 2015, vertrek ik naar Polen. Hoe leuk is dit? Natuurlijk neem ik mijn camera mee om heel veel foto's te maken. Daarna kan ik gezellig mijn Instagram en blog vol spammen met die superleuke foto's van Polen. Uh, ik denk dat ik ook alles heb gezegd wat ik wou zeggen. Ik wens jullie een fijne vrijdag, of beter gezegd, ik wens jullie een fijne gigantische wind-blaas-men-haar-maar-overhoop-dag. Hoe hard waait het wel niet? Tjonge.

Maar nu echt, ciao amigo's! Wat is jouw favoriete jeans? 

Ik hou van mijn creatieve bui

1 april 2015

Zoals jullie hier konden lezen, startte ik enkele maanden geleden een groot jaaropdracht. We kregen carte blanche van onze leerkracht en mochten doen wat we wouden. Er zijn natuurlijk wel opdrachten die we moeten vervullen, maar hoe we het uitwerken en met welk materiaal is volledig onze keuze. Superleuk dus, maar ook super eng. Je weet niet meer wat goed en fout is en welke materiaal het beste is voor elke opdracht. Zo heb ik ook een aantal fouten gemaakt die ik misschien beter anders kon aanpakken. Maar dit had ik nooit geweten als ik het niet had geprobeerd.