Een wachtzaal vol verhalen

1 juni 2015

Ik wandelde binnen in een wachtzaal vol mensen. Rustig zette ik me neer naast mijn ouders en hoorde de wind hard blazen door het openstaande raam. De bomen gingen fel heen en weer en ik concentreerde me op de beweging. In mijn ooghoek zag ik een vrouw die half aan het slapen was. Maar wanneer er een zacht mee-huil-liedje opkwam, werd ze heel emotioneel. Net alsof ze door een vreselijke breuk is gegaan. Naast mij zat een andere vrouw die lief lachte. Maar tegelijkertijd mijn outfit bestudeerde en zeer nauwkeurig afkeurde. Ze keek weer snel naar het scherm van haar gsm die haar leven even leek te beheersen. Het leek ook zelfs of ze te druk bezig was om zich zorgen te maken over de andere personen. Nee hoor, de eerstvolgende die binnenkwam, onderging ook haar vieze-outfit-afkeurende blik. 

Schuin over mij zat een lief omatje met haar klein zoon. Het jongetje zat hevig te hoesten en zijn oma greep hem nog eens goed vast. Ze keek bezorgd maar straalde veel liefde uit. Onze blikken kruiste elkaar en ze lachte vriendelijk naar mij. Zelfs het jongetje zwaaide even. Ik probeerde m'n concentratie terug op het geruis van de bomen te leggen tot het werd verstoord door gegiechel en gezang. De kleinzoon werd even aangespoord om zijn noten te herhalen voordat hij straks zijn examen moest doen. Heel lief zaten ze met elkaar te lachen en te zingen alsof niemand hen kon horen. En het stoorde helemaal niet. 

De vrouw die half inslaap viel werd wakker en raakte geïrriteerd. Bij het minste plezier dat ze hoorde, deed ze een diepe zucht. Maar niemand trok zich daar iets van aan. Toen ik mijn blik weer focuste op het jongetje en zijn oma, belande ik mee in een discussie over zakgeld. Na lang zagen, kreeg het jongetje wat hij wou, maar moest hij het natuurlijk eerst zelf natellen. Door het heerlijke accent van zijn oma, kon je weten dat ze van Nederland was. Ik lachte mee met het gegiechel van die twee en betrapte mezelf op het zacht meezingen van de liedjes. Ik vergat zelfs dat ik ziek was. Al snel onderbrak de dokter deze concentratie door mijn naam hard door de wachtzaal te roepen. Maar voor ik de deur dicht deed, kreeg ik een lieve lach en een zwaai van het geweldig duo.

4 opmerkingen:

Bedankt voor een reactie achter te laten!

  1. Hopelijk is er niks ergs met je aan de hand! Leuk geschreven Lobke :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Heel leuk geschreven :) Hopelijk is er niks ergs aan de hand met je!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat leuk geschreven! Hé, maar, er is hopelijks niks ergs met je aan de hand?

    BeantwoordenVerwijderen