Mijn reis naar Polen: deel 1

4 mei 2015

Hoi hoi hoi! Ja hoor, eindelijk is mijn reisverslagje van Polen hier. Deze week ga ik dan ook helemaal inwijden aan het mooie, prachtige land en verdiep ik mijn terug in de week die heel mijn leven op m'n kop heeft gezet. Dat wil dus zeggen: hou jullie vast want ik ga gewoon lekker veel verhalen en foto's spammen! Om alles om te gieten in 1 verslagje, uh was zeer moeilijk. En uh, gewoon onmogelijk, haha. Daarom ga ik het ook zo interessant mogelijk houden zodat jullie mijn 3 artikels met plezier zullen lezen deze week! Maar even genoeg gepraat, want er komen nog een heleboel woorden jullie kant op. Succes meiden, haha!!
Alles startte vroeg in de ochtend op onze schoolplein. Daar werden we verwacht om al onze zakken in te laden in de busjes en zo een lange rit van 13 uur tegemoet gaan. Voor we goed en wel konden vertrekken, stond 1 van de busjes al in panne. De batterij was helemaal leeg. Zo leeg als het maar kan zijn. Op dit moment wanneer ik dit schrijf, is het echt hilarisch dat het busje in panne stond. Maar als je daar stond in de koud en enorm moe, was het enorm balen en ging het soms tot af en toe eens vloeken.

Over de rit zelf was niet echt veel te vertellen. Het was een lange dag van rijden, te weinig plaats hebben, slapen, van plaats verwisselen, uitstappen om naar het wc te gaan en terug gaan zitten in de busjes. De sfeer zat er dan ook niet echt in bij ons busje. Voor de meeste waren we allemaal vreemde die samen 13 uur in een bus werden gestopt.

Maar na een lange dag van stilte, moeheid en ongemakkelijkheid, kwamen we aan in ons hotel en werden we in de kamers verdeeld. Ook van de kamers had ik enkele foto's genomen. Het was niet luxueus, maar ook niet te min. We hadden een douche die werkte, een wc die werkte, harde bedden die best goed voelden en een verwarming die niet afkon. De warmte steeg enorm sommige dagen, en andere dagen was het weer juist perfect als we terug kwamen van een koude wandeling.

De eerste 2 dagen daarna moesten we werken. Werken voor de instelling Celestyn. Ook kregen we een rondleiding om te zien waarvoor we nu exact werkte. Ik was onder de indruk. Heel hard zelfs. om 20 jaar geleden van 0 te beginnen en nu zien hoe groot en hoever ze al zijn gekomen, was gewoonweg indrukwekkend. Ook de kindjes die daar elke dag met een glimlach rondlopen raakte mijn hart.

Er waren genoeg kinderen en en volwassenen die ook niet meer konden lachen, praten of iemand verstaan, die ook even hard mijn hart raakte. Hoe moeilijk ze het hebben maar toch zo goed worden verzorgd door het personeel die daar werkt. Ook werden we geconfronteerd met de vraag: "heeft hun leven eigenlijk wel zin?". Ik kan je zeggen dat het kei hard in onze gezichten aankwam.

Zouden ze minder pijn hebben? Misschien. Zouden ze gelukkiger zijn? Misschien. Maar zolang zij leven en blijven leven, geeft Celestyn hun de beste zorgen die ze kunnen geven waar ik zelfs even een traantje moest bij laten.

Die rondleiding was onze motivatie om de projecten van Jeroen (de man die daar samen met zijn vrouw alles begeleid) voor een deel waar te maken. En ik moet toegeven dat ik het in die eerste 2 dagen soms echt niet meer zag zitten. Alle projecten waren een klein beetje chaotisch waardoor we niet goed wisten hoe we hieraan moesten beginnen. Toch waren er genoeg mensen en genoeg motivatie die mij ervan overtuigde om door te gaan met werken.

De eerste dag moesten we een zandbak uitscheppen die daarna zou worden vervangen met nieuw zand. In de vlakke zon, zware kruiwagens weg sleuren was een grote uitdaging. We hebben dan ook allemaal hard gewerkt en deden wat we konden op die dag. En omdat we in groepen werden verdeeld, mochten we de volgende dag weer eens wat nieuws proberen. De stallen uitmesten en de voortuintjes opruimen was onze volgende missie. Met hier en daar af en toe een dansje tussendoor werd het werken 10 keer leuker.

Natuurlijk werden we elke avond beloond door een avondactiviteit. De eerste avond gingen we op wandel in een klein stadje. De naam konden we niet uitspreken en kan ik jullie helaas niet vertellen. Wel kan ik jullie zeggen dat het iets te maken had met Frankenstein. In het stadje zelf was eigenlijk niet echt veel te zien, op een scheven toren na. Het was grappig om te zien en gaf ook hele leuke foto's. Daarna zijn we gezellig iets gaan drinken in een pizzeria, uh aangezien er geen enkel café open was.. haha! De tweede avond deden we een gezellige quiz. Helaas waren we verloren, maar zat de sfeer er wel heel goed in!

Ja, ik moet toegeven dat het eerste deel niet echt extreem veel is. Wat ook best normaal is doordat we de eerste 2 dagen moesten werken. Het volgende deel zal langer zijn. Beloofd. Daarin vertel ik mijn trip naar Auschwitz. Een zeer mooi plek waar ik enorm veel foto's gemaakt heb omdat jullie dit zeker moesten zien!! Maar ik denk dat jullie met dit artikel ook wel een paar minuten zoet zijn, niet? Haha.

Bedankt voor tot het einde te lezen! Ciao mijn vrienden, en geniet van deze dag!

6 opmerkingen:

Bedankt voor een reactie achter te laten!

  1. Superleuk om te lezen! Ik ging 2 jaar geleden met school naar Berlijn & Krakow, dus ons verslag van Auschwitz zal vast ongeveer gelijk zijn ;) Tof van je school dat je er ook even moest werken, lijkt me heel leerrijk allemaal, zeker met al die kindjes, zoals je zei.. Ben benieuwd naar je volgende verslag!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Wat leuk dat je naar Polen ging. Het ziet er mooi uit! Ons hotel in Londen was nog erger haha. Gelukkig deed bij jullie wel alles! Ik ben benieuwd naar je volgende post want dit was weer onwijs leuk om te lezen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ga in de zomervakantie naar Polen! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat goed dat jullie gewerkt hebben voor zo'n mooi doel! Die toren ziet er echt grappig uit haha! Ik ben benieuwd naar het volgende deel :)
    X Emma

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik blijf het ontzettend knap van je vinden dat je dit hebt gedaan! Ik kan het best geloven dat je op sommige momenteb een brok in je keel krijgt van wat je te horen krijgt. Die scheve toren, haha! Heel erg fotogeniek is ie! Ik ben al benieuwd naar de volgende verslagjes!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Leuk begin van de reis zo te horen, NOT! Ik vind het echt knap dat jullie dit gedaan hebben! Ik kan me voorstellen dat het soms moeilijk was om geconfronteerd te worden met die vragen en die mensen, zelf zou ik geen woord meer kunnen uitbrengen!

    BeantwoordenVerwijderen